| Tarih Sıkıcı Değildir. |
 Ä°lginç Olaylar,Ä°ngilizce deyimlerin Kökenleri, Açıklamaları,Tarihsel olaylar ışığında açıklamaları
Bir dahaki sefer ellerinizi yıkarken
suyun sıcaklığı tam istediğiniz gibi
deÄŸilse, eskiden
İngiltere'de bu işlerin nasıl
yapıldığını düÅŸünün...
1500'lerde Ä°ngiltere'de iÅŸler ÅŸöyle
yapılıyordu: Ä°nsanların çoÄŸu
Haziran'da evleniyordu Çünkü senelik
banyolarını Mayıs ayında yapıyorlar,
Haziran'da hala çok kötü kokmuyorlardı
ama yine de kokmaya baÅŸladıkları için
gelinler vücutlarından çıkan kokuyu
bastırmak amacıyla ellerinde bir buket
çiçek taşıyordu.
(Gelinlerimizin
ellerinde taşıdıkları Gelin çiçeÄŸi
taşıma hangi kültürden geliyormuÅŸ?
Anadolu düÄŸünlerinde gelinlerin elinde
çiçek yoktur.)
Banyolar içi sıcak suyla
doldurulmuÅŸ büyük bir fıçıdan
meydana geliyordu. Evin erkeÄŸi
temiz suyla yıkanma imtiyazına
sahipti. Ondan sonra oğulları ve
diÄŸer erkekler, daha sonra
kadınlar, sonra çocuklar ve en
son olarak ta bebekler aynı suda
yıkanıyordu. Bu esnada su o
kadar kirli hale geliyordu ki
içinde gerçekten bir ÅŸeyleri
kaybetmek mümkündü.
Ä°ngilizcedeki "banyo suyuyla
birlikte bebeği de atmayın"
(Don't throw the baby out with
the bathwater)
deyimi buradan gelmektedir.
(Evlerimizde bulunan Küvet banyolar hangi kültürden kaynaklanıyormuÅŸ?)
Evin tuvalet ihtiyacı için
avluda bir küçük fıçı
bulundurulur, gece herkes bu
fıçıda ihtiyacını giderir, sabah
köyün uzak bir yerine domuz
pislikleri ile birlikte
dökülürdü. (Ä°spanyada da farklı
deÄŸildi. Cervantes Don KiÅŸot
kitabında bundan da
bahsetmektedir) Bizlerdeki gibi
su ile teharetlenme olayı da
yoktu. Halen yurtdışındaki
tuvaletlerde teharet musluÄŸu
yoktur.
Biz bu muslukları
sonradan eklemiÅŸiz.
Evlerin çatıları üst üste
yığılmış kamıştan yapılıyor,
kamışların altında tahta
bulunmuyordu. Burası hayvanların
ısınabilecekleri tek yer olduğu
için bütün kediler, köpekler ve
diÄŸer küçük hayvanlar (fareler,
böcekler) çatıda yaşıyordu.
YaÄŸmur yaÄŸdığı zaman çatı
kayganlaşıyor ve bazen hayvanlar
kayarak çatıdan aÅŸağı düÅŸüyordu.
Ä°ngilizcedeki "kedi-köpek
yağıyor “ (It's raining cats and
dogs) deyimi buradan
gelmektedir.
Yukarıdan evin içine düÅŸen
ÅŸeyleri engelleyecek hiçbir ÅŸey
yoktu. Böceklerin ve buna benzer
nesnelerin yatakların içine
düÅŸmesi büyük bir sıkıntı
oluÅŸturuyordu. Etrafında yüksek
direkler ve üstünde örtü bulunan
Ä°ngiliz usulü yataklar buradan
gelmektedir.
Zemin topraktı. Sadece
zenginlerin zemini
topraktan baÅŸka bir
şeyden yapılmıştı.
Toprak kadar fakir (dirt
poor) tabiri buradan
çıkmıştır. Zenginlerin
ahşaptan yapılmış
zeminleri vardı. Bunlar
kışın ıslandığı zaman
kayganlaşıyordu. Bunu
önlemek için yere saman
(thresh) seriyorlardı.
Kış boyunca saman
sermeye devam
ediliyordu. Bir zaman
geliyordu ki kapı
açılınca saman dışarıya
taşıyordu. Buna mani
olmak üzere kapının
altına bir tahta parçası
konuyordu ki bunun adı
“Thresh Holder" (saman
tutan; Türkçesi eÅŸik)
idi.
Yemek piÅŸirme iÅŸlemi her
zaman ateÅŸin üzerine
asılı durumdaki büyük
bir kazanın içinde
yapılıyordu. Her gün
ateş yakılıyor ve kazana
bir ÅŸeyler ilave
ediliyordu. ÇoÄŸu zaman
sebze yeniyor, et pek
bulunmuyordu. AkÅŸam
yahni yenirse artıklar
kazanda bırakılıyor,
gece boyunca soÄŸuyan
yemek ertesi gün tekrar
ısıtılarak yenmeye devam
ediliyordu. Bazen bu
yahni çok uzun süre
kazanda kalıyordu.
(Peas porridge
hot,
Peas porridge
cold,
Peas porridge in
the pot nine days old)
Bezelye lapası sıcak,
Bezelye lapası soğuk,
Kazandaki bezelye lapası
dokuz günlük
tekerlemesinin menÅŸei
budur.
Bazen domuz eti
buluyorlar o zaman çok
seviniyorlardı. Eve
ziyaretçi gelirse domuz
etlerini asarak onlara
gösteriÅŸ yapıyorlardı.
Birisinin eve domuz eti
getirmesi zenginlik
iÅŸaretiydi. Bu etten
küçük bir parça keserek
misafirleriyle oturup
paylaşıyorlardı. Buna
"yaÄŸ çiÄŸnemek" (chew the
fat) adı veriliyordu.
Parası olanlar
kalay-kurşun alaşımından
yapılmış tabaklar
alabiliyordu. Asidi
yüksek olan yiyecekler
kurÅŸunu çözerek yemeÄŸe
karışmasına sebep
oluyor, böylece gıda
zehirlenmelerine ve
ölüme yol açıyordu.
Domatesler buna sık sık
sebep olduÄŸu için bunda
sonraki yaklaşık 400 yıl
boyunca domateslerin
zehirli olduÄŸu
düÅŸünülmüÅŸtü.
ÇoÄŸu insanın
kalay-kurşun alaşımından
yapılmış tabakları
yoktu. Onun yerine tahta
tabaklar
kullanıyorlardı. ÇoÄŸu
zaman bu tabaklar bayat
ekmekten yapılıyordu.
Ekmekler o kadar bayat
ve sertti ki uzun zaman
kullanılabiliyordu.
Bunlar hiçbir zaman
yıkanmadığı için içinde
kurtlar ve küfler
oluÅŸuyordu. Kurtlu ve
küflü tabaklardan yemek
yiyen insanların
ağızlarında “Tabak AÄŸzı"
(Trench Mouth) denen
hastalık ortaya
çıkıyordu. Ekmek itibara
göre bölüÅŸülüyordu.
Ä°ÅŸçiler yanık olan alt
kabuğu, aile orta kısmı,
misafirler de üst kabuÄŸu
alırdı.
Bira ve viski içmek için
kurÅŸun kadehler
kullanılıyordu. Bu
bileşim insanları bazen
birkaç gün ÅŸuursuz
vaziyette tutabiliyordu.
Yoldan geçen insanlar
bunların öldüÄŸünü sanıp
defnetmek için hazırlık
yapıyordu. Bunlar birkaç
gün süreyle mutfak
masasının üstüne
yatırılıyor¸ aile
etrafına toplanıp
yiyip-içerek uyanıp
uyanmayacağına
bakıyordu. Buna “Uyanma
Nöbeti" deniyordu.
Ä°ngiltere eski ve küçük
bir yerdi, insanlar
ölülerini gömecek yer
bulamamaya başlamıştı.
Bunun için mezarları
kazıp tabutları
çıkarıyor,kemikleri bir
"kemik evi"ne götürüyor
ve mezarı yeniden
kullanıyorlardı.
Tabutlar açıldığında
yaklaşık her 25 tabutun
birinde iç tarafta
kazıntı izleri olduğu
görüldü. Böylece
insanların diri diri
gömüldüÄŸü ortaya çıktı.
Buna çözüm olarak
cesetlerin bileklerine
bir ip bağlayıp bu ipi
tabuttan dışarıya
taşıyarak bir çana
bağladılar. Bir kişi
bütün gece boyu
mezarlıkta oturup zili
dinlerdi. Buna “mezarlık
nöbeti” (graveyard shift)
denirdi. Bazıları zil
sayesinde kurtulur ("saved
by the bell") bazıları
da "ölü zilci" (dead
ringer) olurdu.
Tags:
|
