Orduda darbe hazırlıklarının başladığı, bazı generallerin Menderes`le temasa geçtikleri hatıralarda yer almakta, Menderes`in onlara şöyle dediği de belirtilmektedir: `Hedefimiz demokrasidir; oraya gayrimeşru yollardan gidilemez. Mevcut yönetimi beğenmiyorsanız istifa eder, saflarımıza katılırsınız; demokratik platformda beraber mücadele veririz.` Hiçbir cunta sivil bir dayanak bulmadan darbe yapamaz.

1950 seçimlerini Demokrat Parti ezici çoğunlukla kazandı. Menderes hükümeti yolsuz, okulsuz, elektriksiz, yoksul bir ülke devraldı. Memleketimiz soluk benizli insanların, şiş karınlı çocukların vatanıydı. Fırından aldığımız ekmeğin adı `çarşı ekmeği` idi; ona da herkes sahip olamazdı.

Ekmek de iki türlüydü; beyaz ekmek memurlara aitti; parası olsa bile siviller onu alamazdı; esmer ekmek yemek zorundaydı. Yamasız elbise giyeni görmek hemen hemen imkânsızdı; zenginler pantolonlarına `süvarilik` denen büyük yama yaptırırlardı. Menderes hükümeti halkın önünü açtı; ülkeye ekonomik dinamizm getirdi; süratli bir kalkınma başladı.

Menderes hükümetinin yönü geleneksel politikamız gibi Batı`ya dönüktü. Doğu ve Batı`dan bizi kıskaca alan Sovyetler Birliği`ne karşı NATO`ya girmek başarısını gösterdi. Ordumuzu modernize etti, bölgesel dayanışmayı da ihmal etmedi. Irak, İran, Pakistan`la Bağdat Paktı`nı kurdu. Avrupalılar, Amerikalılar bu oluşumdan işkillenmeye başladılar; Menderes Osmanlı Devleti`ni mi hayal ediyordu? Daha önce on iki adanın verilmesine göz yuman Türkiye, Kıbrıs konusunda diretiyordu. Bu sırada Cezayir, Fransa`ya başkaldırdı; akşam karanlığı basınca Antalya`dan, İskenderun`dan takalar silah yükleniyor, Libya`ya gönderiliyor, oradan develerle Cezayir`e intikal ettiriyordu. Bu gerçeği dönemin Libya başbakanı açıkladığı gibi, Cezayir Kurtuluş Ordusu`nun başkanı Bin Bella da belirtiyor. İçeride baş döndürücü bir kalkınma, dışarıda emperyalistlere karşı koyuş dünyadaki güçlülerin dikkatini çekti. Menderes halk tarafından çok seviliyordu. Onu yalnız bırakmak için önce Irak`ta darbe yaptılar; bütün yetkilileri çoluk çocuğuyla kurşuna dizdiler. Ardından Pakistan`da hükümeti devirdiler. İran zaten Bağdat Paktı`na zoraki girmişti; o da çekilince Türkiye yalnız kaldı.

Gazeteler `Hürriyet elden gidiyor` yaygaralarıyla manşetler çekiyor, fütursuzca tahriklere başvuruyorlar, üniversite hocaları öğrencileri kışkırtıyorlardı. O zamanlarda Güney Kore`de darbe yapılmıştı. İsmet Paşa, `Türk milleti Güney Korelilerden daha az şerefli değildir.` diyerek darbeyi fişekledi. Sivil ayak da oluşunca cunta darbe yaptı.

Hukukta olağanüstü mahkeme yoktur. Yassıada`da güdümlü bir mahkeme kuruldu. Savunma sırasında mahkeme başkanı; ` Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor.` demekle de kukla olduklarını ilan etti. Bağdat Paktı`na imza koyan Başbakanı, Dışişleri ve Maliye bakanlarını idam ettiler. Bu da iplerin nerelerden idare edildiğini göstermektedir.

O günkü gazeteleri karıştıranlar Celal Bayar`ın şu sözünü okurlar: `Orduyu kışladan çıkarmak kolaydır; sokmak zordur. İsmet Paşa orduyu kışlaya sokabilirse büyük adamdır.` Tabii sokamadı; bugün hâlâ darbe acıları çekiyorsak, en büyük suçlusu İsmet Paşa`dır.

Bazı beyinsizler ezanın serbest bırakılmasını karşı devrim görüp darbeyi yerinde buluyorlar. Menderes hükümeti ezanı Arapça okuma mecburiyeti getirmedi; Arapça yasağını kaldırdı. İsteyen istediği gibi okur. Rey avcılığına dönüşmesin diye de bunu Cumhuriyet Halk Partisi ile beraber yaptı. Eğer ezanın Türkçe okunması mecburiyetini kaldırmak karşı devrimcilikse İsmet Paşa`nın başında bulunduğu CHP de buna iştirak etmiştir. Öyleyse İsmet Paşa da karşı devrimcidir.

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir