Don ile Volga nehirlerinin birleştirilmesi teşebbüsü büsbütün başarı­sızlığa uğramıştır. Kefe sancak-beğliğine tâyin olunmuş olan defterdar Çerkeş Kaasım Beğ, bu büyük işi ilk düşünendir ve idaresine memur ol­muştur. 3.000 yeniçeri ile 20.000 süvârî bunun için Ejderhan'a gönderil­diği gibi, onbeş kadırga Azof a 5.000 yeniçeri ve 3.000 amele götürdü. (4 Ağustos 1569).[1] Bundan başka, Ejderhan'ın muhasarası ve kanalın kazılmasında piyadelere yardım edilmesi için 30.000 Tatar'ın yeniçerilere iltihakı emredildi. Lâkin Prens Serabyanov kumandasında 15.000 Rus, ame­lenin üzerine saldırarak, bunları dağıttılar.[2] Diğer taraftan da Ejder­han muhafızları kuvvetli bir yürüyüş yaparak muhâsırlara büyük zâyiât vererek püskürttüler. Türklerin son ümîdleri olan Tatar ordusunu Ruslar tamamen perişan ettiler; kurtulanlar da esir edildiler. Türkle'rin ba­taklıkta, çöllerde kılavuz olmak üzere aldıkları bir takım Tatarlar da, kas­ten onları şaşırttılar. Bu teşebbüsün başarıya ulaşması hâlinde bağımlılı­ğının artmasından başka bir şey görmeyen Kırım Hânı Devlet Giray'ın hâinâne telkinleri, mağlûbiyet ve zâyiât ile cesaretlerine halel gelen Os­manlı askerinin maneviyâtının bozulmasına, ilâve sebeb teşkil etti.

Dev­let Giray'ın adamları Türk askerine bu kuzey eyâletlerinde kışın dokuz ay sürdüğünü, yazın ise ancak üç saat (ay) devam edebildiğini bu sebep­ten ya istirahattan mahrum olmaları, yâhud güneşin doğuşundan birbu-çuk iki saat sonra yatsı namazı ve arkasından az bir müddet sonra güne­şin doğmasıyle sabah namazı kılmalarını emreden dînî emirleri ihmâl et­meleri lâzım geleceği yolunda telkinlerde bulundular. Bu sözler, bekle­nen neticeyi tamâmiyle sağladı: Asker hoşnudsuzluktan isyan etti; Kaa-sım, tasavvurlarından vazgeçerek askeri Azof a götürüp (Azak'a olacak) oradan gemilere bindirdi. Deniz ortasında donanma şiddetli bir fırtınaya tutuldu; gemiler perişan oldu, birkaçı da battı. Velhâsıl bütün Osmanlı ordusundan İstanbul'a ancak yedibin kişi gelebildi.[3] Bu hâdise ile mu­vakkaten kesilmiş olan sulhu iade için Novossiltof nâmında bir Rus za­biti, ertesi senenin baharında (1570) Korkunç Jan adına istanbul'a geldi. 13 sene Önce Sultân Süleyman'ın Rusya hükümdarına gönderdiği ve için­de hükümdara «Muktedir Çar», «Hâkinvi Âkil» (Akıllı Hükümdar) diye hitâb ederek, Moskova'dan kürk mubayaa etmek üzere gönderilen tacir­leri tavsiye ettiği mektuptan beri, Rusya ile Osmanlı Devleti arasında hiç elçi gidiş gelişi olmamıştı.[4]