Hıristiyanlık ilk asırlarda kendi doğduğu Coğrafya da gelişme ve yayılma imkanı bulamamış bir din’dir.

İnsanın yarısı ayıptandır,

yarısı Gayb’tan

                        Hz.Mevlanaİncil,Tevhid,Teslis, 

HIRİSTİYANLIKTA SAPMALAR (Heretik yada Heresi) VE BAŞLICA NEDENLERİ

Sapmaların Nedenleri:

Hıristiyanlık ilk asırlarda kendi doğduğu Coğrafya da gelişme ve yayılma imkanı bulamamış bir din’dir.Bu yayılamamanın Hıristiyanlık üzerinde çok etkisi olmuştur.Çünkü doğduğu yer dışında yayılmak zorunda kalan tüm düşünce ve inançlar gibi  Hıristiyanlık ta, yayılmak istediği Coğrafya ve kültürlere kendini benimsetmek ve kabul ettirebilmek için onlara uyum sağlamak, törpülenmek, değişmek zorunda kalmıştır.Hıristyanlıkta Yahudilik ve İslam Dinine göre çok daha fazla mezhep ve düşünce nin ortaya çıkmasının en önemli nedenlerinden birisi budur.(Yakın zamanda İslamı kabul eden ömrünün 17 yılını İstanbulda misyonerlikle geçiren Abdullah Palazoğlunun ifadesine göre sadece Türkiye de şu an 50 civarında mezhep yaşamaktadır.Varın siz Tarih boyunca ortaya çıkan mezheplerin sayısını hesap edin.)

Bu gerçekten şu sonuç ortaya çıkarılabilir;Hıristiyanlık Dünyada, Tarihe ve Coğrafya ya ne kadar yön verdiyse,Tarih ve Coğrafya da Hıristyanlığa o kadar yön vermiştir.

Yerine göre bu inanç farklılıkları ve düşmanlıklar o kadar derindir ki zaman zaman Papalık ve Hıristiyanlık kendi içinde dahi Haçlı Seferleri düzenlemekten çekinmemiştir. (Bogomiller,Albigenler,Katharlar… vs.)Zira Hıristiyan orjinli olduğunu iddia eden  ve İncile tabii olan bu hareketler Hıristiyanlık ve onun olmazsa olmazı Kiliseyi tehtit etmektedir.Kilise bunları sapkın anlamında ‘’Heretik’’  yada ‘’Heresi’’olarak adlandırmıştır.

Hıristiyanları bu kadar çeşitli ve derin düşünce ayrılıklarına iten bir başka nedense anlaşılması ve kabul edilmesi çok zor olup insanları bir türlü tatmin etmeyen  Teslis(Üçleme-Trinity) inancı ve daha çok kafa karıştıran tutarsız İncil’lerdir.

İslam’ın sonsuz kudret sahibi Allah(Tevhid) inancı ile temelden ve akli olarak çözdüğü bir çok meseleyi Hıristiyanlık sadece toplumlara göre değil zamana ve coğrafyaya göre de ayrı ayrı ve tekrar tekrar açıklamak durumunda kalıyordu.

Kilise ve Ruhban sınıfı açıklamaya zorlandığı yerde Bu soruları ortaya atanları sapıklıkla suçlayıp  aforoz ediyor ve yok etme amacıyla şiddete başvurmaktan çekinmiyordu. Kilisenin bu anlamdaki düşüncesi itikadının aksine çok mantıklıydı.

İnsanların sorularını;

‘’Açıklayamıyorsan sustur,susturamıyorsan öldür.’’

Farklı inançların bir başka nedeni de işte bu şekilde kilisenin ve din adamlarının zenginliği,sefih yaşamları ve acımasızlıkları oluşturmaktadır.

Tarih boyunca insanların düşündüğü ve çözmekte zorlandığı temel sorulardan birisi kötülüğün kaynağı ile ilgilidir.İnsanlar dinlerden özellikle bu meselede mantıklı bir çözüm beklemişlerdir.

Bu meselenin açıklanmasında 2 görüş ortaya çıkar.1.si özellikle İslam başta olmak üzere  Tevhidci dinlerin görüşüdür ki hayır ve şer’rin Allah tan geldiğini,Allah izin vermeden iyilik yada kötülük adına hiçbir şey olmayacağını savunurlar.

2. görüş ise Düalist görüştür ki Hıristiyanlık içinde yukarıda bahsettiğimiz çözümsüzlükler nedeniyle bunlardan bol miktarda bulunmaktadır. (Bogomilizm, Manihaizm, Paflikyanlık…)

Buna göre ise Tanrı ve şeytan (Satanael-Lusifer)birbine zıt iki güçtür.Kötülüğün kaynağı Tanrı olamaz.Çünkü Tanrı iyidir.Burada da Düalizmde ikiye ayrılır.1. görüşe göre Tanrı ve Şeytan birbirine eşit iki güçtür ve dünyayı şeytan ,ruhani güçleri Tanrı yaratmıştır.Bu nedenle Dünya ve madde kötüdür.2.sine göre ise Kötü olan şeytan dünyanın yaratıcısıdır fakat Şeytan Tanrı ya bağımlıdır ve ondan sonra gelir.(Ilımlı Düalizm)

Düalizme göre insanın ruhu da Tanrı tarafından yaratılmıştır.

Yine ilk Günah ve Hıristiyan inancına göre insanın günahkar doğası da anlama sınırlarını zorlayan öğretilerdir.Örneğin aynı cennetten kovulma hikayesi Eski Ahit ve Kur’an da da söz konusu olmasına rağmen ne Museviler ne de Müslümanlar böyle bir sebepsiz ilk günah yada günahkar doğma kavramına inanmamışlardır.Kilisenin Heretik olarak nitelediği bir çok mezhepte  bu inanışın özümsenememesi yada değişik yorumlanması ile doğmuştur.

Sapmaların bir başka nedeni olarakta Kilisenin aşırı zenginliği ve sefil ruhban sınıfının sefih yaşamları idi ki bu büyük bir nefret uyandırmaktaydı.Buna duyulan tepki nedeniyle dünya malına düşman (asketik) ,dervişlik benzeri bir yaşam sürerek dilenmek yoluyla yaşamını idame ettiren 2. bir sınıf papaz sınıfı ortaya çıkmıştır.Bunların düşünce olarakta kiliseden ayrılmaları ise kaçınılmazdı.